کجا بود خوانده بودم تنها صداست که می ماند ... ؟  دیروز یک اتفاق جالب برای من افتاد که دوباره به صرافت این جمله معروف افتادم ... دیروز از لابلای بی نهایت گنجه قدیمی ته انباری ...از لابلای عکس های قدیمی و صحفه های شکسته گرامافون ؛ نواری رو پیدا کردم که حالم را اساسی عوض کرد .

حالا ک کم او ون چشمه قناتا

تو باغا نیم خونن " ناصر نباتا "

اوهوی ابرا بشندادون چیطو شد؟

آخه دلدون میاد لیت شن ولاتا ...   ۱

ناصر یوسفیان اگر اشتباه نکنم متولد سالهای ۱۳۲۰ متولد بروجن یکی از هنرمندانی است که در آن سالها قفس نشین محدودیت ها و محرومیت های جامعه ما شد . صدای مخملینش صوت داوودی بود و چهچهه ی تحریرهایش آوای هزار دستان . بی شک  آن سال ها نبود کسی که نامش را نشنیده باشد یا با طنین آوازش در مستی و هشیاری حالی نبرده باشد . ناصریوسفیان "  یا همان به لفظ قدیمی ترها ناصر نبات  " اگر چه در رزم اجل دیر زمانی تاب نیاورد ولی زمزمه مخملینش بی شک در حافظه تاریخ خواهد ماند .  در پایان این پست لینک صدای این هنرمند را برای دوستان خواهم گذاشت که امیدوارم از این تحفه نایاب لذت ببرید . البته به خاطر فقدان وسایل صوتی و تجهیزات ضبط در آن ایام کمی از کیفیت کار کاسته شده ولی هر چه هست برگردان اصل و بی کاستی نوار است بروی حافظه این فضای مجازی .

لذت ببرید :  از اینجا فایل صوتی را دانلود کنید

۱ : اکنون که چشمه ها و قنات ها خشکیده اند ...  
  دیگر طنین آواز امثال " ناصر نبات " در کوچه باغ ها به گوش نمی رسد .
ای ابرها بارش شما را چه شد ؟
آیا دلتان به حال خشک شدن ولایت ها نمی سوزد ؟